Mijn kinderen…. (Nog niet af)
Mijn kinderen…Ik heb 3 schatten van kinderen…en alle drie hebben ze wat of hadden wat….
Eerst kwam onze lieve meid Joy….Oh wat waren we blij met jou…zo blij dat we je Joy hebben genoemd en dat was en ben je nog steeds onze vrolijke meid…..Je was als klein hummeltje een lief, rustig maar wel beidehand grietje…maar je liep laat en we wisten niet waarom…de eerste 2 jaar was er nooit wat aan de hand bij het consultatie bureau was altijd alles goed….ja je was klein maarja dat is mama ook en papa is ook niet een van de grootste….maar toen je 2 was en je liep nog niet helemaal goed zoals de meeste kinderen hebben we laten onderzoeken waarom je toch niet goed liep….We zijn meteen naar het kinderziekenhuis in Utrecht gegaan en daar hebben ze je onderzocht wat je had….eerst bij de orthopeed daar kwam niks uit…toen zag mama een programma op heartbreakhotel….Dat ging over oudersd die een dochtertje hadden verloren aan een stofwisselings ziekte en ze hadden daarna een tweeling die hadden hetzelfde en die zouden ook komen te overlijden….mama schrok zich kapot….mama had het opgenomen toevallig en had de band meegenomen naar het ziekenhuis…want dat meisje liep precies hetzelfde als jij….Maar wat bleek mama was ook nog zwanger dubbel zoveel zorgen…zouden mijn lieve kids hetzelde hebben als deze kinderen….maar gelukkig was dat niet zo dus we moeten verder zoeken…Ze wilden je 4 dagen opnemen in het ziekenhuis om je helemaal na te kijken….Een MRI scan van je hele lichaam, een onderzoek dat ze allemaal plakkertje op je hoofd deden om te kijken hoe de doorsturing van je hoofd naar je ledematen is (ik weet ff niet meer hoe dat heet), een lumbaalpunctie (ruggeprik waar ze wat ruggenmerg weg laten lopen om uit te zoeken, een psychologische test, en nog wat testen….Je hebt samen met mama 4 dagen in het ziekenhuis gelegen…zodat je niet alleen was gelukkig kon dat…
Er kwam uit dat je tijdens de geboorte of vlak daarna een zuurstoftekort heb opgelopen waardoor je een hersenbeschadiginkje heb opgelopen…Ja heel klein want ze konden het met de scans niet zien….Ze konden niks zeggen hoe het ging verlopen….We moesten naar de trappenberg een revalidatie centrum in Huizen daar kregen we een arts toegewezen die ons ging helpen….Toen begon de therapieen, kokers voor ‘s nachts, speciale schoenen met metalen eraan die er voor zorgden dat je niet op je tenen zou lopen, kokers voor overdag die je nu nog steeds heb….Wat een sterke meid was je al die tijd en ben je nog steeds…mama is zo ontzettend trots op je….Je bent een meid die denkt niet, "Nee dat kan ik niet"….nee je doet overal aan mee…zegt nooit: "nee dat kan ik niet." Je doet overal aan mee…zelfs de avond 4 daagse heb je 4 keer aan mee gedaan….Tot vorig jaar toen kon je niet meer de 4e dag stopte je er halverwege mee….Nou meid dat geeft helemaal niet…mama is apetrots op je al die andere keren heb je het maar mooi gedaan….wat een BIKKEL ben je!!!!
En dan hebben we onze lieve Danny….Ik was zwanger alles ging prima tot week 36 je ging in een stuit liggen je bewoog minder….mama dacht nog ach misschien ligt hij niet lekker en istie daarom wat stiller…maar het zat me toch niet lekker….Toen moest ik voor controle naar de gynocoloog….eerst voor een echo….die zag er niet zo goed uit…de bloedtoevoer naar de placenta was niet goed die liep terug…. mijn bloeddruk was veelste hoog….toen moest ik naar de afdeling want die avond zou mijn kindje gehaald worden…het ging niet goed met hem….Ik met papa naar de afdeling daar kreeg ik weer een echo….Het zag er niet goed uit…ik moest meteen naar de OK….Daar kreeg ik een ruggeprik en onze Danny werd uit mijn buik gehaalt….San is bij de operatie geweest ik heb meegekeken via de lamp die boven mij hing….Danny werd meteen weggehaald en San ging met hem mee….Het ging niet goed met hem….Ik moest naar de bijkomkamer en wachte daar met spanning af hoe het met Danny ging….Mijn moeder kwam ook nog even bij me om te kijken hoe het ging….Toen kregen we te horen dat Danny door het terkort aan voeding en zuurstof naar een academisch ziekenhuis moest….We moesten wachten op de babylanche…..die zouden hem naar Amsterdam brengen….Toen kwamen de chaufeurs met mijn lieve kereltje bij mijn bed zodat ik hem nog even kon zien voor hij weg ging…en ik kreeg een foto van hem die ik bij me kon houden….Wat was hij mooi mijn lieve kereltje….
De volgende dag kreeg ik te horen dat hij het niet goed deed….Mama moest ook naar het AMC…Ik werd met de ambulanche naar het AMC gebracht….wat had ik een pijn in die auto….iedere hobbel voelde ik in mijn buik….maar wat was ik blij dat ik naar mijn kereltje mocht en wat maakte ik me een zorgen…..Toen werd ik in mijn bed naar de IC gereden en daar kreeg ik Danny voor het eerst bij me….wat was ik blij…en wat was hij klein…..maar hij moest snel weer in zijn bedje….want hij moest rust hebben….Hij was heel zwak…..
Lieve Danny je hebt alle onderzoeken gehad die ik me kan verzinnen….Want normaal gesproken hoort een kindje na 2 weken zelf te kunnen ademhalen maar dat deed je niet….je had nog steeds zuurstof nodig je kon het niet alleen….je kon niet zelf eten….je kon niet zelf ademhalen….je kon verdomme niet eens huilen als je pijn had….je kon alleen maar liggen….Mama lag beneden en ging iedere dag naar je toe….gewoon kijken….met je praten….samen met papa ….er voor je zijn dat was het enige wat we konden doen…..Toen mochten we je voorzichtig vasthouden….wat was dat fijn onze lieve kereltje lekker tegen ons aan houden….Het was zelfs zo dat als je tegen mama aan lag werd je helemaal rustig…dat konden we zien aan het zuurstof die je nog nodig had….mama vergeet ook nooit meer de eerst keer dat je bij papa lag…..eerst werd je onrustig….maar toen papa begon te praten werd je rustig…wat was dat mooi om te zien en ja je herkende de stem van papa….Je zusje Joy kwam af en toe ook even bij je kijken…ze was nog erg klein maar was oh zo trots op haar broertje…..De opa’s en oma’s kwamen ook kijken….zelfs mijn oma is nog geweest….maar helaas mocht niet iedereen komen kijken want dat was te druk voor je…..En de onderzoeken volgden nog steeds….hart echo, runtgenfoto’s, spieronderzoeken, buikonderzoeken, enz….ik weet het allemaal niet meer….maar er kwam maar niks uit…de artsen wisten het niet….Verdomme wat was ik soms boos…..je lag in een van de beste ziekenhuizen en ze kunnen niet vinden wat je hebt….Ik heb verschillende keren gevraagt red mijn lieve kereltje het wel…blijft hij wel leven….maar dat konden ze ons niet vertellen….En toen kreeg je ook nog een longontsteking….wat was je ziek maar zo sterk als je was zelfs die heb je overwonnen….Je kreeg een waterhoofdje…ze moesten iedere dag wat merg weg laten lopen….iedere dag een lumbaalpunctie….Mama is erbij geweest….dat wilden ze niet…maar ik wil toch weten wat ze met me kind doen….wat een ellende allemaal voor zo’n klein kereltje…..
Na 5 weken konden ze ons eindelijk wat vertellen….maar echt duidelijkheid hadden ze niet…..maar het leek erop aan de foto’s te zien dat Danny een skeletdysplasie had….Maar je heb zoveel verschillende soorten welke hij had wisten ze niet… Zijn armpjes en beentje waren te kort ten opzichte van zijn lichaam….maar we wisten eigenlijk helemaal nog niks….ze konden ons ook niks vertellen….tot een week daarna….Op donderdag…we moesten bij de arts komen….ik zag de gezichten en wist dat het niet goed was…..En dan krijg je te horen dat je er rekening mee moet houden dat je kind komt te overlijden….De grond zakte onder mijn voeten vandaan…ik heb lopen gillen….waarom nou juist ons lieve Danny….Je wereld stort in…..
En dan is het alleen maar bij je kind zitten….wat moeten we ….Ik ben accuut gestopt met het afkolven van de borstvoeding wat ik nog steeds voor hem deed…ik wilde iedere minuut bij hem zijn….Samen met San….We wisten niet hoe lang we nog hadden….
En toen kwam maandag….Het weekeind had ik tegen San gezegt wat er gebeurt gebeurt er maar Joy gaat maandag mee naar Danny….Normaal gesproken gingen we altijd de middag naar Danny zodat we de ochtend er voor Joy konden zijn want ja je hebt nog een kind die aandacht nodig heeft….Maar die maandag gingen we de ochtend waarom weet ik niet meer….Pem ging mee om voor Joy dat deden we vaker want als ze dan weg wilde kon ze met haar naar benenden….Ik heb nog met Joy slaap kindje slaap voor Danny gezongen we hebben voorgelezen voor hem….Toen wilde Joy weg met Pem beneneden spelen….
Ik had Danny in mijn armen en hij keek me aan alsof hij zei mama laat me maar gaan…..Ik kan niet meer….Toen hebben we de arts erbij gehaald en zei laat hem maar gaan….San kon het niet over zijn hart verkrijgen….maar mijn gevoel was zo sterk….De dag erna zou een arts uit Utrecht komen voor een second opinie…Als we heb daarvoor in leven zouden laten zou hij aan de beademing komen en daar zou hij nooit meer vanaf komen dat wilden we niet….Toen hebben we samen besloten om de stekker eruit te halen en samen met hem in de ouderkamer te gaan zitten en hem te laten gaan….Maar Joy was er ook nog….en we hadden het weekeind al besloten dat we haar overal bij wilden betrekken ze hoort erbij….dit doen we als gezin samen….Joy is bij ons geweest….ze heeft in de kamer gespeelt….toen ging ze met Pem naar beneden….Al die tijd heeft Danny in onze armen gelegen….Joy was met Pem beneneden en wilde naar papa, mama en Danny toe….Ze kwam bij ons zitten en op dat moment is onze lieve Danny overleden….
We hebben hem 3 dagen thuis gehad en rustig afscheid kunnen nemen….ook voor familieleden en naaste vrienden….Hij lag er mooi bij…met kaarsjes om hem heen en de knuffels die hij van iedereen heeft gehad….
Dit is me allemaal even te veel….over Casper vertel ik een volgende keer….